Οι σκέψεις “φυλακή”, οδηγούν συχνά τη συμπεριφορά μας.

Οι σκέψεις “φυλακή”, οδηγούν συχνά τη συμπεριφορά μας.

Έρευνες αποδεικνύουν ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη “φυλακή” από τον τρόπο που σκεφτόμαστε.

Οι σκέψεις “φυλακή”, οδηγούν συχνά τη συμπεριφορά μας.

“Κλειστές”, “περιοριστικές” ή “αρνητικές” σκέψεις (και πεποιθήσεις) έχουν την τάση να οδηγούν σε ένα μοντέλο συμπεριφοράς που το αποτέλεσμά του, τις επαληθεύει.

Όλα “αποφασίζονται” σε υποσυνείδητο επίπεδο και το υποσυνείδητο αναζητά συνεχή ισορροπία. Κυριολεκτικά και μεταφορικά ώστε να καταναλώσει όσο το δυνατόν λιγότερη ενέργεια… Αυτό μας κρατά σε ισορροπία όταν περπατάμε. Αυτό διατηρεί αλλά και οδηγεί την αναπνοή μας και τη στάση του σώματος χωρίς να το ενεργοποιούμε συνειδητά (προσέξτε όταν ερωτεύεστε πως αυτό αλλάζει τη στάση του σώματος, κοκκινίζει το δέρμα, επιταχύνει την καρδιά και επιταχύνει ή επιβραδύνει την αναπνοή). Έτσι ακριβώς οδηγεί και τη συμπεριφορά ώστε να πετύχει ισορροπία με τις πεποιθήσεις μας. Μια εσωτερική σύγκρουση το αναστατώνει.
Υπεραπλουστευμένα : αν πιστεύεις ότι είσαι άτυχη ή άτυχος στις σχέσεις σου, η συμπεριφορά σου πάντα θα επιλέγει συντρόφους με τρόπο που να επαληθεύει την άνωθεν πεποίθηση. Αν πιστεύεις ότι είσαι “κακός” ή δε μπορείς να πετύχεις κάτι, τότε δε θα το πετύχεις ποτέ.

Καταδίκη λοιπόν ;

Θα είμαστε πάντα έρμαιο των σκέψεών μας ; Κάποιων πεποιθήσεων για τις οποίες ουσιαστικά δεν ευθυνόμαστε ; (επειδή οι περισσότερες έχουν σφυρηλατηθεί στα πρώτα μας χρόνια από παράγοντες κυρίως του περιβάλλοντός μας και χωρίς να έχουμε έλεγχο).

ΕΥΤΥΧΩΣ ΟΧΙ !

Βλέπετε, Αυτό(ς) που μας δημιούργησε, μας έδωσε και το “χάρισμα” να μπορούμε να ελέγχουμε τις σκέψεις μας. Να επανα-προγραμματίζουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε. Να “αφαιρούμε” ότι μας κρατά και να “προσθέτουμε” ότι μας βελτιώνει. Να αλλάζουμε και να προσαρμοζόμαστε. Έτσι άλλωστε, εξελιχθήκαμε και έτσι επιβιώσαμε ως είδος.